زمینه و هدف: مدیریت پیشگیری از گیرافتادگی تحت آخرومی شانه (sub-acromial shoulder impingement: SSI) شامل تمرینات تقویتی عمومی، به خصوص برای چرخاننده های داخلی و خارجی شانه است. با این حال شواهدی بر تفاوت قدرت این گروه عضلات در افراد دارای گیرافتادگی تحت آخرومی شانه با نمونه های سالم وجود ندارد. این مطالعه به منظور ارزیابی قدرت مفصل شانه افراد با گیر افتادگی تحت آخرومی شانه در مقایسه با افراد سالم انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مورد – شاهدی روی 24 نفر از دانشجویان دارای علایم گیرافتادگی تحت آخرومی شانه (گروه مورد) و 24 نفر از دانشجویان سالم (گروه شاهد) که از لحاظ سن، جنس، دست برتر و سطح فعالیت بدنی همسان بودند؛ انجام شد. گروه ها تست حداکثر گشتاور ایزوکینتیکی را طی دو حرکت چرخش داخلی و خارجی شانه انجام دادند. در گروه مورد 18 شانه برتر و 6 شانه غیربرتر با علایم وجود داشت. حرکات چرخش داخلی و خارجی مفصل شانه جداگانه و به صورت انقباض درونگرا و برونگرا در دو سرعت 60 و 120 درجه بر ثانیه ارزیابی شد. حداکثر گشتاور، حداکثر گشتاور نسبی و نسبت های قدرت در بین دو گروه مقایسه گردید. یافته ها: تفاوت قدرت بین دو گروه زمانی با گیرافتادگی تحت آخرومی دست برتر، از نظر آماری معنی دار بود (P<0. 05). مقادیر حداکثر گشتاور چرخش خارجی شانه با انقباض برونگرا (22. 20± 7. 01) و درونگرا (11. 36± 3. 36) در سرعت 120 درجه بر ثانیه، حداکثر گشتاور چرخش خارجی شانه با انقباض برونگرا (20. 53± 6. 15) در سرعت 60 درجه بر ثانیه، حداکثر گشتاور چرخش داخلی شانه با انقباض برونگرا در سرعت های 60 درجه بر ثانیه (43. 13± 12. 98) و 120 درجه بر ثانیه (40. 33± 9. 24) گروه مورد با علایم شانه برتر در مقایسه با شانه برتر گروه کنترل به طور معنی داری کمتر بود (P<0. 05). نتیجه گیری: احتمالا تغییر در حداکثر گشتاور چرخش داخلی و خارجی شانه در افراد با SSI به دست برتر مرتبط است که دلالت بر روش های تقویتی دارد. لذا نیاز است که متخصصان تمرین درمانی در طراحی تمرینات برای افراد داری SSI از تمرینات برونگرای ایزوکینتیکی برای چرخاننده های داخلی و خارجی شانه بهره ببرند.

از آنجائیکه شیوع بیماری شانه منجمد نسبتاً زیاد است و کار آیی درمان آن، مبهم می باشد این مطالعه جهت بررسی تاثیر مانیپورلاسیون (دستکاری) یعنی مانور و چرخاندن شانه در بهبود دامنه حرکتی، درد و فعالیتهای روزمره این بیماران صورت گرفت. در این مطالعه که از سال 1375- 1381 انجام شد، 30 بیمار شامل 9 مرد و 21 زن با متوسط 48 سال (40 -69 ساله) تحت بررسی قرار گرفتند. بیماران در مرحله دوم بیماری شانه منجمد اولیه (ایدیوپاتیک) با متوسط زمان درگیری 9 ماه بودند که بعد از میانگین 17 جلسه فیزیوتراپی با 30% درگیری در سمت غیر غالب بدن در "سرویس شانه" مرکز آموزشی درمانی شهدای هفتم تیر تحت مانیپولاسیون زیر بیهوشی به همراه تزریق استروئید داخل مفصلی قرار گرفته بودند. بیماران با استفاده از روش مطالعه تجربی (مقایسه قبل و بعد از درمان) از طریق مصاحبه و معاینه بررسی شدند. سپس اطلاعات جمع آوری شده با آزمون t زوج مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. بعد از متوسط 9 ماه پیگیری از نظر دامنه حرکات، بهبودی در حدود 60 درجه در بالا آوردن از جلو 26 درجه در چرخش به خارج و 2.5 سطح مهره در چرخش به داخل مشاهد گردید. درد در مقیاس 10 درجه ای ، از 7 به 1.5 بهبود یافت و فعالیتهای روزمره شامل، پوشیدن لباس، خوابیدن به پهلوی مبتلا، شستن پشت و غیره بهبودی چشمگیری پیدا کرد و در هیچ یک از بیماران ناپایداری مفصل و عود بعد از مانیپولاسیون همان شانه و عوارضی نظیر شکستگی استخوان بازو و یا پارگی Rotator cuff و در رفتگی مفصل به وجود نیامده و در 29 نفر نتایج خوب و عالی بود. به عنوان یک نتیجه گیری کلی می توان گفت که مانیپولاسیون (مانور و چرخش) شانه در حرکات، فعالیت و درد بیماران بهبودی قابل توجه و سریع ایجاد می کند و بیماران بسیار راضی می شوند.

پیش زمینه و هدف: شانه منجمد یا چسبندگی کپسول مفصلی یکی از شایع ترین علت های درد و ناتوانی شانه است که با علامت درد و محدودیت دامنه حرکتی مفصل شانه مشخص می شود. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر تمرینات ثباتی اسکاپولا و موبیلیزیشن شانه بر درد و دامنه حرکتی زنان مبتلا به شانه منجمد بود. مواد و روش کار در این پژوهش نیمه تجربی، 45 زن مبتلا به شانه منجمد با دامنه سنی 60-40 سال، مراجعه کننده به کلینیک های شهرستان ارومیه انتخاب و به سه گروه تمرینات ثباتی اسکاپولا (سن: 52/2±, 19/48 سال)، موبیلیزیشن شانه (سن: 85/3±, 73/51 سال) و کنترل (سن: 49/2±, 33/49 سال) تقسیم شدند. دامنه حرکتی ابداکشن، فلکشن، اینترنال و اکسترنال روتیشن شانه با استفاده از گونیامتر و درد شانه با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری (VAS) قبل و بعد از اعمال مداخله ها اندازه گیری شد. آنالیز داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS در سطح معنی داری 05/0 P≤,انجام شد. جهت مقایسه میانگین متغیرها از آزمون آماری آنکوا و آزمون تعقیبی سیداک استفاده شد. یافته ها: اختلاف معناداری بین دو نوع مداخله درمانی از بابت درد و دامنه حرکتی مشاهده نشد. بااین حال، اختلاف معنی داری بین دو برنامه تمرینات ثباتی اسکاپولا و موبیلیزیشن شانه در جهت کاهش درد و بهبود دامنه حرکتی ابداکشن، فلکشن، چرخش داخلی و چرخش خارجی نسبت به گروه کنترل مشاهده شد. بحث و نتیجه گیری: انجام تمرینات پایدارسازی کتف و موبیلیزیشن شانه به طور معناداری بر کاهش درد و بهبود دامنه حرکتی مفصل شانه بیماران اثر دارد بنابراین می توان از برنامه های ذکرشده برای کاهش درد و افزایش دامنه حرکتی شانه بیماران مبتلا به شانه منجمد استفاده کرد.

شانه منجمد از دلایل درد و ناتوانی شانه ودر ارتباط با پاسچر ضعیف و محدودیت حرکتی کمربند شانه است. هدف مقایسه پاسچر بالاتنه و دامنه حرکتی شانه در زنان مبتلا به شانه منجمد و سالم است و بر روی 30 زن مبتلا و 30 زن سالم انجام شد. زاویه سر و شانه به جلو، از تصویربرداری، دامنه ی حرکتی فلکشن، ابداکشن و چرخش خارجی شانه با گونیامتر و کایفوز سینه ای با خط کش منعطف اندازه و بررسی نتایج از تی مستقل استفاده شد. نتایج تفاوت معناداری بین زاویه سر و شانه به جلو، کایفوز، دامنه حرکتی فلکشن، ابداکشن و چرخش خارجی در افراد مبتلا و سالم نشان داد. یافته ها نشان داد افراد شانه منجمد نسبت به افراد سالم زاویه شانه و سر به جلو و کایفوز بیشتر و میزان دامنه حرکتی فلکشن، ابداکشن و اکسترنال روتیشن کمتری هستند. پیشنهاد می شود در افراد شانه منجمد، پاسچر بالاتنه بررسی و برنامه اصلاحی مورد توجه قرار گیرد.

زمینه و هدف: اعتقاد معمول بر آن است که تغییر در فعالیت الکتریکی عضلات اسکاپولوتوراسیک و گلنوهومرال یک عامل مرتبط با سندروم گیرافتادگی شانه است لذا هدف مطالعه حاضر آن بود که فعالیت الکتریکی عضلات شانه را در افرادی با و بدون سندروم گیرافتادگی شانه تعیین و با یکدیگر مقایسه کند.روش بررسی: در این مطالعه مورد شاهدی، 9 زن مبتلا به سندروم گیرافتادگی شانه و 13 زن سالم که از نظر سن، قد و وزن مطابقت داشتند بصورت تصادفی ساده و داوطلبانه شرکت کردند. ثبت الکترومیوگرافی سطحی عضلات سراتوس انتریور، پکتورالیس ماژور، تراپزیوس فوقانی، تراپزیوس تحتانی، دلتوئید خلفی و دلتوئید قدامی سمت غالب در حین الگوی حرکتی ext D1 و flex D1 انجام شد. میزان فعالیت عضلات مورد پردازش قرار گرفته و دو گروه با یکدیگر مقایسه شدند. ار روش غیرپارامتریک (2 independent sample (Mann-Whitney U)) برای تحلیل داده ها استفاده شد.یافته ها: در هر دو الگوی حرکتی تمام عضلات گروه بیمار در مقایسه با گروه سالم افزایش فعالیت را نشان دادند. اما این افزایش در ext 1D برای عضلات دلتوئید قدامی (P=0.04 و P=0.003)، پکتورالیس ماژور (P=0.02 و P=0.01)، عضله سراتوس انتریور (P=0.01) و دلتوئید خلفی (P=0.01) و در flex D1 برای عضلات تراپزیوس تحتانی (P=0.005 و P=0.006) و پکتورالیس ماژور (P=0.01) از نظر آماری معنادار بود.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه حاکی از آن است که بیمارانی با علائم گیرافتادگی میزان فعالیت غیر طبیعی را در عضلات نشان می دهند. یافته ها این تئوری را که گیرافتادگی شانه ممکن است با تغییر در الگوی فعالیت عضلات اسکاپولوتوراسیک و گلنوهومرال مرتبط باشد را تصدیق می کند.

زمینه و هدف: یکی از آسیب های شایع سیستم عضلانی – اسکلتی دردهای مزمن گردن و شانه است که باعث بروز اختلالات وضعیتی و کوتاهی های بافت نرم می گردد. این مطالعه به منظور مقایسه طول عضلات کمربند شانه ای بیماران مبتلا به دردهای مزمن گردن – شانه با افراد سالم انجام شد.روش بررسی: این مطالعه مورد – شاهدی روی 16 بیمار و 15 فرد سالم انجام شد. میزان کوتاهی عضلات پکتورالیس ماژور و مینور نیز تراپز فوقانی با تست های عملکردی و دامنه حرکات اکتیو ابداکسیون و اکسترنال روتاسیون شانه و نیز دامنه حرکات فلکسیون و لترال فلکسیون گردن ارزیابی شد.یافته ها: در سمت راست طول عضلات پکتورالیس ماژور و مینور گروه مورد در مقایسه با گروه شاهد کوتاهی آماری معنی داری مشاهده شد (P<0.05). دامنه حرکت اکتیو لترال فلکسیون گردن در سمت راست گروه مورد در مقایسه با گروه شاهد به طور معنی داری کاهش نشان داد (P<0.05). دامنه حرکات اکتیو ابداکسیون و اکسترنال روتاسیون شانه در گروه مورد نسبت به گروه شاهد کاهش آماری معنی دار داشت (P<0.05).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان دهنده کاهش دامنه حرکتی گردن و شانه و کوتاهی قابل ملاحظه طول عضلات شانه در سمت دارای درد مزمن بود.

عنصر رمز در ادب فارسی مخصوصا در ادبیات منظوم عرفانی کاربرد فراوان دارد. در واقع رمز، حامل پیامی انتزاعی و روحانی است که در بستر کلمات رایج پنهان است. رمز، اندیشه مجرد عرفانی را عینیت می بخشد و دریافتهای شهودی عارف را از دنیای اسرار آمیز عشق، در دایره الفاظ معمول می گنجاند. بنابراین نیاز به تاویل و تفسیر دارد. در حوزه عرفان، معشوق حقیقی همواره با ویژگی های معشوق مجازی همچون زلف و خط و خال به تصویر کشیده شده است. در این زنجیره معنایی، شانه هم یار ناگسستنی زلف محسوب می شود و دارای معنای رمزی است. شانه از یکسو رمز خود عاشق و دل اوست. یعنی رمز عاشقی که سالک زلف خم در خم یار است و در این راه تمام بلاها را به جان می خرد تا مشکلات طریقت را هموار سازد و به سرمنزل مقصود راه یابد و از سوی دیگر رمز هدایت و رحمت الهی است. یعنی معشوق است که شانه را وسیله هدایت دلهای عاشقان قرار می دهد و با شانه کشیدن بر زلف به دلبری و جلوه گری خویش می افزاید و گره از کار دلهای عاشق گرفتار در پیچ و خم زلفش بر می گشاید. با رمزگشانی از شانه در شعر فارسی و کارکرد دوگانه آن در معنای رمزی و نسبتش با زلف هستی می توان پاره ای از مبهمات ادبی و عرفانی را گره گشایی کرد.

زمینه و هدف: نمره شانه اکسفورد (Oxford Shoulder Score, OSS) فارسی، پرسشنامه ای معتبر و پایا برای ارزیابی عملکرد درد شانه است. هدف پژوهش، بررسی پاسخ دهی این پرسشنامه در افراد مبتلا به شانه درد بود. روش بررسی: این مطالعه کوهورت آینده نگر با اندازه گیری کلینیکی، از فروردین تا اسفند 1397 در دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شد. پیش از جلسه اول و پس از جلسه دهم فیزیوتراپی، پرسشنامه آکسفورد، وضعیت عملکردی شانه و مقیاس شدت درد و جلسه آخر، مقیاس تغییر درجه بندی گلوبال تکمیل شدند. یافته ها: 31 فرد (20 زن و 11 مرد) مبتلا به شانه درد با میانگین سنی 3/15± 50 سال در مطالعه شرکت کردند. اندازه اثر و میانگین پاسخ استاندارد نمره شانه آکسفورد به ترتیب 73/1 و 79/1 بود. همبستگی پرسشنامه با شدت درد، خیلی خوب (69/0=r) و با وضعیت عملکرد شانه، عالی (89/0=r) بود. ولی همبستگی با مقیاس تغییر درجه بندی گلوبال معنادار نبود (18/0=P، 25/0r=). نتیجه گیری: نمره شانه آکسفورد فارسی، برای ارزیابی شانه درد دارای پاسخ دهی است.

مقدمه و اهداف: شوت بالای سر الگوی حرکتی پیچیده ای است و محدودیت در دامنه حرکتی مفاصل ران و شانه می تواند بر اجرای این مهارت اثر منفی داشته باشد و منجر به بروز آسیب در این مفصل گردد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه دامنه حرکتی مفاصل ران و شانه در بازیکنان نخبه مرد هندبال با و بدون آسیب شانه بود. مواد و روش ها: تعداد 60 بازیکن حرفه ای هندبال از لیگ برتر ایران به صورت هدفمند انتخاب شدند و در دو گروه شامل 27 بازیکن خط اول (توپ پخش کن، بغل راست و چپ) و 33 بازیکن خط دوم (خط زن، گوش راست و چپ) مورد مطالعه قرار گرفتند. دامنه حرکتی چرخش داخلی و خارجی مفصل شانه و دامنه حرکتی باز شدن و چرخش داخلی مفصل ران به عنوان متغیرهای مورد نظر به وسیله گونیامتر در ابتدای فصل اندازه گیری شد. همچنین آسیب های مربوط به مفصل شانه در طول فصل رقابت های لیگ برتر ثبت گردید. برای بررسی نرمال بودن داده ها از آزمون کلموگروف-اسمیرنوف و جهت مقایسه دامنه حرکتی مفاصل ران و شانه در دو گروه بازیکنان آسیب دیده و بدون آسیب مفصل شانه از روش آماری تی مستقل در سطح معناداری 0/05≥ P استفاده شد. یافته ها: بر اساس یافته های مطالعه حاضر بازیکنان خط اول با آسیب مفصل شانه، دارای چرخش خارجی بیشتر و چرخش داخلی کمتری در مفصل شانه در مقایسه با بازیکنان سالم هستند. همچنین بین دامنه حرکتی چرخش داخلی مفصل شانه در دست برتر و غیربرتر در بازیکنان خط اول دارای آسیب شانه اختلاف معنا داری مشاهده شد (0/02=P). بین دامنه حرکتی باز شدن مفصل ران عضو برتر در بازیکنان خط اول و همچنین بین دامنه حرکتی چرخش داخلی مفصل ران عضو غیربرتر در بازیکنان خط اول دارای آسیب شانه تفاوت معناداری مشاهده شد (0/05=P). نتیجه گیری: بر پایه نتایج مطالعه حاضر می توان بیان نمود که محدودیت چرخش داخلی در مفصل شانه عضو برتر، افزایش چرخش خارجی در مفصل شانه عضو برتر، محدودیت باز شدن در مفصل ران عضو برتر و چرخش داخلی در مفصل ران عضو غیربرتر و همچنین اختلاف در دامنه حرکتی چرخش داخلی در مفاصل شانه عضو برتر و غیربرتر را می توان به عنوان عامل خطر در بروز آسیب های شانه در بازیکنان هندبال در نظر گرفت.

زمینه و هدف: این مطالعه با هدف دستیابی به یک پرسشنامه فارسی مناسب برای ارزیابی ضایعات شانه در ورزشکاران، به ترجمه، بومی سازی و تعیین اعتبار و تکرارپذیری پرسشنامه جراحان شانه و آرنج آمریکا پرداخته است.روش بررسی: افراد مورد مطالعه 100 نفر از ورزشکاران رشته های پرتابی و بالای سر مبتلا به آسیب و اختلال در عملکرد شانه (5.81±25.96 سال) بودند. روند ترجمه پرسشنامه و تطابق فرهنگی طبق روش استاندارد انجام گرفت. پس از تکمیل مراحل ترجمه و تهیه نسخه فارسی پرسشنامهASES ، این پرسشنامه به همراه نسخه های فارسی پرسشنامه ناتوانی بازو و شانه و دست (The Disabilities of the Arm Shoulder and Hand: DASH) و سنجش سلامت خلاصه شده 36 سوالی (Short Form 36 Health Survey:SF36) جهت تعیین اعتبار توسط بیماران تکمیل شدند. 30 نفر از این افراد به صورت تصادفی جهت بررسی تکرارپذیری آزمون- بازآزمون پرسشنامه، مجدا پرسشنامه را تکمیل کردند. پس از تکمیل پرسشنامه، داده های بدست آمده مورد ارزیابی آماری قرار گرفت.یافته ها: جهت سنجش همخوانی درونی سوال های موجود در نسخه فارسی پرسشنامه ASES از ضریب همبستگی آلفاکرونباخ استفاده شد. آلفای کرونباخ برای این پرسشنامه عدد 0.91 بدست آمد. برای تکرارپذیری آزمون- بازآزمون از آزمون ICC استفاده شد که مقدار، 0.91 بدست آمد. ارتباط بین نسخه فارسی پرسشنامه ASES با نسخه های فارسی پرسشنامه های SF36 و DASH با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون بررسی شد. همبستگی بین نسخه فارسی پرسشنامهASES  و پرسشنامه DASH برابر با 0.78 بود که نشان دهنده ارتباط قوی بین نسخه فارسی پرسشنامه ASES و DASH است. همبستگی بین نسخه فارسی پرسشنامه ASES با بخش های مختلف پرسشنامه SF36، بین 0.48 تا 0.62 بود که همبستگی متوسط را نشان داد.نتیجه گیری: نسخه فارسی پرسشنامه ASES ابزاری معتبر و تکرارپذیر برای ارزیابی عملکرد شانه در ورزشکاران مبتلا به اختلالات شانه می باشند.